Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2009

Η ΝΑΥΠΗΓΟΕΠΙΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΖΩΝΗ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ.

ΟΥΤΕ ΛΟΓΟΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 2009 ΓΙΑ ΣΧΟΛΗ ΕΚΜΑΘΗΣΙΣ ΤΗΣ ΝΑΥΠΗΓΟΕΠΙΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
ΤΗΝ ΠΙΟ ΠΑΛΙΑ ΝΑΥΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΓΗΣ.
ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΕΧΝΙΤΕΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΘΟΛΟΥ ΩΡΕΣ ΜΑΘΗΣΗΣ.ΣΤΗΡΙΖΟΜΕΝΟΙ ΜΟΝΟΝ ΣΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥΣ.ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΗΛΩΣΟΥΝ.
ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΕΑΝ ΚΑΤΙ ΤΟ ΜΑΘΟΥΝ ΣΤΡΑΒΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΧΙΚΟ ΤΟΥΣ ΜΑΣΤΟΡΑ ΑΥΤΟ ΘΑ ΔΙΑΙΩΝΙΖΕΤΑΙ ΕΦ ΟΡΟΥ ΖΩΗΣ ΔΙΟΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΔΙΔΑΞΕ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΣΤΟ.
ΚΑΘΕ ΜΑΣΤΟΡΑΣ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΟΓΝΩΣΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΒΟΗΘΟ ΤΟΥ ΜΕ ΕΝΑ ΧΡΟΝΙΚΟ ΧΑΣΜΑ ΠΕΡΙΠΟΥ 30 ΕΤΩΝ.
ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΕΝΩ ΟΛΟΙ ΕΚΣΥΝΧΡΟΝΙΖΟΝΤΑΙ ΕΜΕΙΣ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΤΡΑΒΑΜΕ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΦΑΝΙΣΜΟ.
ΤΡΑΝΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ Η ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΝΑΦΟΡΑ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΖΩΕΣ.

ΠΟΡΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΠΤΑ ΝΕΚΡΟΥΣ ΣΤΟ FRIENDSHIP GAS

Σε αμέλεια δύο ηλεκτροσυγκολλητών που εκτελούσαν εργασίες κοπής στην «Νο 3» δεξαμενή του ειδικού πλοίου «Friendship gas» αλλά και των υπευθύνων των εργασιών επισκευής του πλοίου, αποδίδει το πόρισμα των πραγματογνωμόνων, το τραγικό εργατικό δυστύχημα στο Πέραμα.
Το πλοίο είχε τυλιχθεί στις φλόγες στις 24 Ιουλίου 2008 ενώ βρισκόταν για επισκευές στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους επτά τεχνίτες ιδιωτικού συνεργείου και ένας αλλοδαπός ναυτικός μέλος του πληρώματος.
Στο πόρισμά τους οι τρεις πραγματογνώμονες Αχ. Κακαράντζας, Μιχ. Θεοδωρίδης, αμφότεροι ναυπηγοί-μηχανολόγοι ηλεκτρολόγοι και ο χημικός Παν. Χατζηγιάννης αναφέρουν χαρακτηριστικά τα εξής:
Η πλέον πιθανή και εύλογη αιτία εκδήλωσης της πυρκαγιάς, που συνέβη στις 16:15 της 24-04-2008, στον κενό χώρο της «Νο 3» δεξαμενής φορτίου του υγραεριοφόρου πλοίου FRIENDSHIP GAS, με αποτέλεσμα τον θάνατο 7 εργαζομένων εξωτερικού συνεργείου επισκευών και ενός μέλους του πληρώματος του πλοίου, οφείλεται κατά πάσα πιθανότητα σε αμέλεια του Β. Καββαδία, τεχνίτη ελασματουργού και του άτυχου βοηθού του Κωνσταντίνου Οικονομάκη.
Πιο συγκεκριμένα, δεν αντιλήφθηκαν ότι τηκόμενο μέταλλο της οξυγονοκοπής (κάφτρες) έπεφτε, είτε απευθείας πάνω στα λάστιχα παροχής αερίων στο εργαλείο της οξυγονοκοπής (σαλμός) είτε πάνω σε απορρίμματα και κυρίως, σε χαρτιά, που ενδεχομένως να υπήρχαν στον εγγύτερο χώρο και σε άμεση επαφή με τους λαστιχένιους σωλήνες παροχής αερίων στο εργαλείο οξυγονοκοπής που οι ίδιοι χρησιμοποιούσαν, με αποτέλεσμα την ανάφλεξη των ίδιων των ελαστικών σωλήνων παροχής αερίου προπανίου - οξυγόνου και περαιτέρω την ανεξέλεγκτη πυρκαγιά.
Επιπλέον, επισημαίνεται ότι:
Εάν από τους υπευθύνους των εργασιών επισκευής του πλοίου είχαν ληφθεί και εφαρμοσθεί ορθά όλες οι διατάξεις και ρυθμίσεις της νομοθεσίας για την υγιεινή και ασφάλεια της εργασίας, ήταν δυνατόν να είχε αποφευχθεί η ταχεία εξάπλωση και ενδυνάμωση της πυρκαγιάς.
Τέλος, το πόρισμα των πραγματογνωμόνων αποκλείει το ενδεχόμενο εμπρησμού και έναρξης της φονικής πυρκαγιάς από τυχαίο γεγονός.
Το πόρισμα ήδη απεστάλη στην εισαγγελία Πειραιά για τα περαιτέρω.

1 σχόλιο:

DenTriv είπε...

Τα παραπάνω άθελά τους μου αφύπνισαν «κοιμισμένη» οργή και μνήμες. Τι να πρωτοθυμηθώ από την πολύχρονη εμπειρία μου στο χώρο? Την ασύδοτη είσοδο στην Ναυπηγοεπισκευαστική, «συνεργείων», πάσης ειδικότητας, με γνωστές σε όλους μας μεθόδους? Τον ανύπαρκτο έλεγχο καταλληλότητας εργαλείων και συσκευών? Την εσπευσμένη και χωρίς κριτήρια αναζήτηση συμπλήρωσης προσωπικού από τον εργολάβο που κατάφερε να πάρει μια δουλειά, χωρίς να διαθέτει ήδη την αρτιότητα τεχνιτών και μηχανημάτων? Τα αλλεπάλληλα ατυχήματα με λιποθυμίες αλλά και με εκρήξεις καίτοι το πλοίο διέθετε πιστοποιητικό Gas Free? Το ανεξέλεγκτο άδειασμα receivers αμμωνίας και φρέον και απελευθέρωση τους στη θάλασσα ή στον αέρα πρίν από την επισκευή ή την μεταποίηση των ψυκτικών?
Είναι συνηθισμένο και από χρόνια να θεωρείται φυσιολογικό, οι φιάλες του οξυγόνου και της ασετιλίνης να βρίσκονται εκτός οπτικού πεδίου χειριστή. Οι δεκάδων μέτρων κατατρυπημένοι λαστιχοσωλήνες να είναι μπαλωμένοι με μονωτική ταινία! Όταν δε γίνει «αναρρόφηση» ο τεχνίτης πρέπει να τρέξει πιο γρήγορα από τη φλόγα, για να τσακίσει τον σωλήνα πριν από τη φιάλη! Οι ανεπίστροφες βαλβίδες είτε δεν υπάρχουν είτε είναι παμπάλαιες!
Πάντα υπήρχε η ελπίδα ότι όλες αυτές και άλλες πολλές «λακκούβες» του εργασιακού δρόμου θα τις κάλυπτε η Ευρωπαϊκή «άσφαλτος». Όμως είχαμε ξεχάσει ότι πάντα θα υπάρχουν και οι ελληνικοί «παράδρομοι»!
Απομένουν οι ευχές……